นางสีนวล เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

นางสีนวล
นางสีนวล
นางสีนวล

นางสีนวล เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

เรามีเรื่องมีราวมาเล่าให้เพื่อนๆฟัง เรื่องของพวกเราอาจไม่น่ากลัวแต่ว่าก็เป็นเรื่องแปลกๆที่พวกเราได้พบมา พวกเราเลี้ยงหมาไว้หนึ่งตัวชื่อ สีนวล แม่ของสีนวลเป็น สุนัขจรจัด ที่มีคนไปช่วยเอามาเลี้ยงไว้ ตอนนั้นแม่ของสีนวลท้องและคลอดออกมา สหายแม่เรารู้ข่าวเลยเสนอแนะให้แม่พวกเราไปรับมาเลี้ยง ตั้งแต่สีนวลยังเล็กๆสีนวลรักพวกเรามาก จะรอตามพวกเราไม่ห่าง พวกเรากับแม่ก็จะ

รักสีนวลมากมาย มันไม่ดื้อรั้นไม่ดื้อ สอนอะไรก็เชื่อฟัง พวกเรากับแม่เลี้ยงสีนวลมาเป็นสิบปี แม้กระนั้นมีตอนที่พวกเราเรียนมหาลัย พวกเราจะต้องไปอยู่หอพักที่มหาลัย เดือนนึงถึงจะได้กลับมาบ้านสักหนึ่งครั้ง เวลากลับมาบ้านพวกเราก็ไม่ค่อยได้เล่นกับสีนวลอย่างเดิม เพราะเหตุว่าพวกเราเรียนหนักจำต้องเอางานมาทำที่บ้านด้วย บางเวลาพวกเราได้เพียงแค่คลำหัวสีนวลแล้วพวกเราก็ขึ้นเขาห้องตลอดวัน แม่พูดว่าตอนหลังๆสีนวลมันมองซึมๆไป แต่ว่าพวกเราก็มิได้คิดอะไร พวกเราก็กลับไปเรียน จนกระทั่งตอนปิดภาคการศึกษาแม่พวกเราไปยังต่างประเทศกับพี่น้องๆแต่ว่าพวกเราไปมิได้เนื่องจากว่าติดปฏิบัติงานส่งคุณครูตอนซัมเมอร์ ขณะที่บ้านพวกเราไม่มีผู้ใดอยู่บ้านแม่จะฝากให้พี่ข้างบ้านรอเอาของกินมาให้สีนวล ตอนนั้นพวกเรากลับไปบ้าน พวกเรามองไม่เห็นสีนวล พวกเราก็เลยเรียกก็ไม่มีเสียงตอบ จนกระทั่งพวกเราเดินไปข้างหลังบ้าน มองเห็นสีนวลนอนอยู่ เพียงพอสีนวลมองเห็นพวกเรา ก็ดีแล้วจิตใจกระดุกกระดิกหาง แล้ววิ่งมาหาพวกเรา พวกเราก็กอดสีนวลไว้ แล้วพวกเราก็เข้าบ้าน พอเพียงตอนเวลาเย็นพวกเราจะเอาของกินให้สีนวล แต่ว่าพวกเราไม่พบจานของใช้ของสอยมัน พวกเราเลยจำต้องออกไปซื้อจานข้าวให้มันใหม่ พวกเราคลุกข้าวกับไก่ต้มให้มัน แล้วก็ของกินเม็ด สีนวลรับประทานอย่างอร่อยมาก เสมือนหิวมาก เพียงพอค่ำๆพวกเราก็เข้าบ้าน สักราวสี่ทุ่มแม่พวกเราโทรมาจากต่างแดน(ยุคนั้นยังไม่มีโทรศัพท์มือถือ) เราก็คุยกับแม่รวมทั้งถามแม่ว่า จานของใช้สีนวลหายไปไหน จะคลุกข้าวให้สีนวล หาจานข้าวไม่พบเลย นี่จำเป็นต้องออกไปซื้อมาใหม่เลย แม่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วแม่ก็พูดว่าให้พวกเราฟังดีๆนะ แม่พูดว่าสีนวลตายไปเมื่อเดือนที่ผ่านมา แม่กลับมาจากด้านนอก เรียกสีนวลก็ไม่มีเสียงตอบ แม้กระนั้นพอเพียงเดินไปข้างหลังบ้านมองเห็นสีนวลตายอยู่ ด้านข้างมีซากงูที่มีพิษตัวใหญ่ แม่กล่าวว่าสีนวลอาจสู้กับงูเพื่อคุ้มครองบ้านพวกเรา แม้กระนั้นแม่ไม่ต้องการที่จะอยากบอกพวกเราเนื่องจากว่าเป็นช่วงๆที่พวกเรากำลังสอบไฟนอล กลัวพวกเราจะเศร้าใจ พอเพียงพวกเราได้ยินแบบงั้นพวกเราร้องไห้โฮเลย พวกเราออกไปดูจานข้าวที่พวกเราคลุกข้าวให้สีนวล ปรากฎว่าข้าวยังอยู่เต็มจานมิได้มีอะไรรับประทานไปเลย พวกเราเดินหาสีนวลรอบบ้านก็ไม่พบ พวกเรามิได้พบสีนวลอีกเลย แต่ว่าพวกเราทราบว่า สีนวลอยู่ด้านข้างพวกเราเสมอ สีนวลยังรอคุ้มครองป้องกันพวกเรากับแม่พวกเราอยู่เป็นประจำ นึกถึงนะสีนวล หลับพักให้สบายนะ

Author: Donnell

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *